Caissa begon met twee matchpunten meer aan de wedstrijd. Het verschil in bordpunten (zie ook De Amstel) was echter miniem. Als Laurierboom (met oude bekenden Theo Weijers, Wilbert de Kruijff en Maarten Hoeneveld in de gelederen) ons zou verslaan met 5-3 zouden zij kampioen worden.

En daar zag het na een uur spelen ook echt naar uit. Allejezus wat stonden wij slecht. Zou vast komen, zei non-playing Coen (zijn naam is kort voor Captain), omdat ze voor de gelegenheid extra sterke spelers hadden opgesteld. Of dat nu echt zo was wil ik even in het midden laten. Bij de nazit bekenden oudgediende Laurierbomers niet alle leden van hun team te kennen. En een enkeling herkende zichzelf soms niet eens. Dus waarschijnlijk moesten ze gewoon invallers vinden en waren die dan wat sterker dan gemiddeld.

Het zag er beroerd uit om 20.50. Behalve op bord 4, want daar was nog geen zet gedaan. De tegenstander arriveerde net op tijd. Maar ook op dat vierde bord leek Laurierboom alras de overhand te krijgen. Wat er dan precies gebeurt in dat tweede uur weet ik ook niet, maar dan worden de kaarten meestal opnieuw geschud. Douwe Sternfeld liet een ogenschijnlijk vernietigend offer over zich heen komen en won. Jan Timmerman toverde een ‘verloren’ stelling om in een stelling met een stuk meer. Hoe ik remise voor elkaar bokste weet ik ook niet. En datzelfde moeten we Wim Nijenhuis ook nog maar eens vragen. De kansen keerden. Inmiddels hadden we nog maar een half puntje nodig. Dat werden er twee. De onverstoorbare Matvey Alexandrov won z’n partij na lang met een kwaliteit minder te hebben gespeeld. Boudewijn Thewissen verloor dit seizoen voor het eerst en Boudewijn van Beckhoven won van Maarten Hoeneveld. Uitslag 5-3. Caissa 3 kampioen!

We jojoën weer terug naar de eerste klasse. Dit keer met het voornemen daar wat langer dan een jaar te spelen. Maar dan moet de indelingscommissie de boel wel een beetje op gaan porren. Want ‘verloren’ we vorig seizoen de iedereen inspirerende David Laan, dit jaar neemt een weer zo’n strijder afscheid van het team: Matvey Alexandrov. Hij gaat verhuizen naar Almere. Matvey, bedankt! Maar vooral Coen Venema, teamcaptain, bedankt! En u trouwens ook, voor het lezen.

Vlnr: Kees, Wim N, Marnix, Boudewijn B, Wim S, Jan, Boudewijn T en Douwe. Coen en Matvey waren al op weg naar huis.

Het werd een rollercoaster. Na anderhalf uur bood Rik Salomons(bord 2) remise aan zonder te overleggen met de teamcaptain. Hij had de andere borden bekeken en vond daar blijkbaar voldoende aanleiding in, om dat te doen. De wedstrijd zou tot uiteindelijk tot 18.00 duren!

Een paar minuten later kon Olaf aan bord 1 het volle punt incasseren. Tegenstander schoot een bok. Dat was een meevaller. Waarschijnlijk had Rik die blunder lang van tevoren aan zien komen.  Niet veel later won Matvey zijn partij op een normale, gedegen manier.

Op alle andere borden was er nog helemaal niets van te zeggen. Jos(4) had een stuk verloren (niet geofferd) en kreeg daar compensatie voor, maar ja hoeveel? Voor mij (3) was het onnodig ingewikkeld. Gelukkig was dat voor mijn tegenstander ook zo,  die verbruikte vrijwel alle tijd. Op de andere borden gelijke stellingen.

Tot er een paar teleurstellingen volgden: Pieter en Felix verloren beide hun partij en de stand was opeens 2.5-2.5.  Eenmaal de storm doorstaan hebbende bood ik – zonder overleg met de teamcaptain- remise aan. Ik had de andere borden niet bekeken maar was al blij met de schrik vrij te komen. Tegenstander weigerde en verloor.  3,5- 2,5 voor ons met Jos in een gewonnen, verloren. onduidelijke, gewonnen, verloren, onduidelijke stelling. En Angelo die onzeker was of hij de partij wel kon winnen.

Uiteindelijk won Jos toch nog zijn partij en ook Angelo verzilverde het punt. 5,5- 2,5 tegen de koploper. We stonden eventjes bovenaan. Het duurde uren voor de uitslagen doorkwamen, maar om 21.15 was het pleit beslecht: HWP won en wij werden tweede. Zo gaan die dingen.

Het jaar na het behalen van het kampioenschap degradeerde het team naar de tweede klasse. Daar werd het kampioen en konden we terug naar de eerste klasse. Waar we dus twee jaar daarvoor nog kampioen werden. Dit seizoen mochten we dat weer proberen. Voor u verder leest: de samenstelling van het team is nauwelijks gewijzigd. En waar dat we het geval is, zijn er juist sterkere spelers voor teruggekomen.

Dinsdag 6 mei jl. was de laatste wedstrijd van het seizoen. Caissa 3 stond robuust op de laatste plaats met twee matchpunten. Behaald tegen Chaturanga dat één matchpunt meer bij elkaar had gesprokkeld. Als wij zouden winnen en Chaturanga zou verliezen, zouden we ons handhaven. Chaturanga verloor inderdaad. Maar wij dan? Voor de gelegenheid hadden we voor een tactische opstelling gekozen. Vier van de sterkere spelers op de laatste vier borden om daar de maximale score te behalen en hopen dat er aan de eerste 4 borden een remise zou vallen. Dat laatste gebeurde: David speelde remise aan bord één. Maar het plannetje mislukte, want we wonnen maar aan drie van  de vier borden. Uithuilen en opnieuw beginnen.

Nee, dan teamcaptain Wim Suyderhoud. Iedereen die met Wim in een team zit wordt een keer kampioen. Geen idee hoe dat precies zit, maar het heeft zeker met zijn persoonlijkheid en rustgevende uitstraling te maken. Nu gaan wij met Caissa 3 nooit kampioen worden in dit seizoen. Maar handhaven na de promotie van vorig jaar zou al een kampioensgevoel geven. In de vijfde ronde speelden we tegen de nummer één: VAS2. Veel sterker dan wij. Maar 16 december niet. En  daar was geen enkele mazzel bij. Rob Bodicker speelde naar eigen zeggen ‘een oude mannen remise’. Maar Rob is geen remise schuiver en dit zal oke zijn geweest. Pieter speelde ook remise  en dat was  prima. Matthieu won. Wederom. En dat tegen een veel sterkere speler. Goed bezig onze Matthieu. Invaller Boudewijn verloor van Aran Kohler, Mag  het? Dat mag. Ik won van het jeugdtalent van VAS. Wim verloor helaas. Drie-drie met nog twee partijen te gaan. Olaf leek langzaam te worden weggedrukt, maar hij vond een houdini achtige uitweg en kwam zelfs nog gewonnen te staan. Ondertussen was er aan bord één nog een geweldig spannende partij gaande. Zhengke won die. De tegenstander van Olaf accepteerde de remise in een mindere stelling. ik had doorgespeeld als ik zwart had. Maar dat is weer een ander verhaal.

We komen er in om 21.15 als ik tegen David zeg: ‘We kunnen deze wedstrijd ook met grote cijfers verliezen.’ ‘Eens’ zei David, ‘ze zijn veel sterker qua elo.’ Ik doelde meer op de stellingen die ik niet zo vertrouwde.  Toch kwam daar als snel witte rook. Zhengke  won zomaar zijn partij. Het was nog niet eens 21.30. Alras volgden twee goede remises van Douwe en Freek.  Onze non-playing captain Coen wist me te melden dat Frans Roes gewonnen stond. Dat zal toch niet, staat Frans alweer gewonnen? Dat zou betekenen dat hij aan zijn beste SGA seizoen sinds 1967 bezig is?  En jawel hoor: Frans won en scoorde 5 uit 6 dit seizoen. Hulde! De stand was 3-1 voor ons en we mochten ook nog eens gratis bier drinken. Mijn tegenstander bood remise aan. Kan niet voor het team dacht ik, dus speelde door. Miste sterker voortzetting en het werd toch een halfje.  Resten ons nog Jan Timmerman,  Peter Pokerface Homans en David Laan. Eén punt uit 3 partijen en we zouden kampioen zijn. Jan stond -ondanks het feit dat hij altijd beter uit de opening komt – inmiddels verloren. Peter kreeg remise aangeboden en ik heb hem persoonlijk op het hart gedrukt dat aan te nemen. Wat een hele slechte beslissing had kunnen zijn. Want Jan Timmerman – die altijd beter uit de opening komt- stond nog steeds verloren en we moesten het dus op David aan laten komen. Nu is David een hele sterke, stabiele factor maar het was wel een gevaarlijke gok. Maar het zit ook wel eens mee. Jan Timmerman kwam dit keer ook nog eens aardig uit het eindspel en maakte zowaar remise. We stonden voor met 4 1/2 -2 1/2 en waren kampioen. David speelde nog.  Het door hem perfect gespeelde seizoen werd helaas niet bekroond. In een stelling met een stuk meer, schoot hij een bokje. Jammer voor David. Oh ja: ik ben er stellig van overtuigd dat een team waarin mensen elkaar aardig vinden, interesse in elkaar hebben, met een motiverende teamcaptain (hulde Coen) veel beter presteert dan een verzameling individuen. In die zin is Caissa 4 onverslaanbaar. Hoewel het natuurlijk nog maar even afwachten is of we onze plaats in de hoofdklasse van de SGA ook gaan opeisen. Goede schaakgroet het was me een genoegen in dit team te spelen.