Caissa 5 kwam, zag, overwon en degradeerde
Een middag van euforie. Een minuut van deceptie.
door
Zoals u wellicht hebt gelezen, had Caissa 5 niet altijd even veel geluk dit seizoen. We verloren vaak met de minimale cijfers en op de momenten dat we wel hadden moeten winnen verzuimden we. Voorafgaand aan de negende ronde was er nog een kleine kans op handhaving. Maar dan zouden we wel van koploper, Almere 1, moeten winnen.

En als we dan van Almere zouden winnen, moest De Toren/Arnhem op haar beurt van Winterswijk verliezen. Nu zag ik De Toren eventueel wel verliezen, maar dat wij zouden winnen dat leek nogal wishfull thinking. Allereerst omdat eerste bordspeler Olaf Ephraim niet mee kon doen.  Maar vooral omdat Almere bij winst of gelijkspel zou promoveren naar de 2e klasse. Die zouden alles uit de kast halen. De middag begon onrustig. We gingen met het OV naar Almere. Doen we nooit, wij van het vijfde, wij reizen per luxe BMW. Maar het moest dit keer. Aangekomen op het station ging de bus -die we volgens Almere zouden moeten nemen- niet. Gelukkig hield aspirant teamcaptain Jos het hoofd koel en vond snel een nieuwe busverbinding. We arriveerden op tijd. Ons vierde team speelde ook in Almere, maar dan tegen hun tweede team. Gek idee eigenlijk dat een hoger team van ons tegen een lager team van hunnie speelt.

 

Het werd een wonderlijke middag. Ik had mezelf voor de gelegenheid aan bord 1 gezet. Daar had ik niet al teveel verwachtingen van.  Mijn tegenstander- 35 jaar jonger, 100 rating punten meer – speelde snel en overtuigend. Ik liet me wat intimideren. Ook toen hij een toren ‘offerde’ en onverstoorbaar bleef doorspelen. Ik dacht bij mezelf ‘blijkbaar gaat dit boven mijn pet, ik zal dan wel ergens een voortzetting missen’. Vijf zetten later gaf hij uitgebluft op. We waren nog geen twee uur bezig. Een enorme meevaller. Ik stond er net een beetje van te genieten met een flesje Hertog Jan in de hand toen Lance heel koel kwam melden, dat het inmiddels 2-0 was. ‘Oh ja’, zei ik, ‘Wie heeft er gewonnen dan?’ ‘ Ik’ zei Lance. Nu stond hij zeker beter, maar dat punt had ik nog niet geteld.  Aan bord 5 draaide Wim Nijenhuis zijn tegenstander zet voor zet de duimschroeven harder aan. Hij kon mat in twee geven, maar koos voor een andere folterzet, 3-0. Na 2 1/2 uur spelen met 3-0 voor staan, dat was een onverwacht scenario. Het kon natuurlijk niet alleen maar euforie zijn. Angelo verloor. Hij en zijn tegenstander deden eindeloos over de opening en uiteindelijk won de factor tijd. Angelo blunderde een stuk weg. Niet snel daarna werd het 4-1 door de overwinning van invaller Peter Hoomans. Een mooie partij die hij op geen enkel moment uit handen gaf. Nog 3 partijen bezig. Jos die beter stond, bood remise aan. Maar dat mocht zijn tegenstander natuurlijk niet aannemen. Alleen bij 4-4 of meer zou Almere kampioen worden. Uiteindelijk verloren Marc en Sander maar won Jos. ‘Zeg eh moet jij niet eens gaan bellen hoe het in Winterswijk is gegaan’ zei Angelo. ‘Ay ay captain’ zei ik. Dat werd een kort telefoontje. Arnhem had met 6-2 gewonnen van Winterswijk. Ondanks de onwaarschijnlijk gemakkelijke overwinning op Almere degradeert Caissa 5 dit jaar.

Een herhaling van zetten.
Het vijfde verliest weer met 4 1/2- 3 1/2
door
Zaterdag 11 april stond de uiterst belangrijke wedstrijd Caissa 5- SG Max Euwe 3 op de rol. Beide teams waren in degradatiegevaar. Aan een gelijkspel had niemand iets. Er moest gewonnen worden. Zowel door de club uit Enschede als door Caissa 5.

 

We speelden in dezelfde, tactische opstelling als tegen Hardenberg. Maar ook dit keer pakte het niet uit zoals we hadden gehoopt. Sterker, we verloren met precies dezelfde cijfers. Achteraf verzuchtte ik ‘ waarschijnlijk hadden we in de originele opstelling ook met 4 ½ -3 ½ verloren en had ik die hele tactische poespas achterwege kunnen laten.’ Teamcaptain zijn is een vak op zich.

 

Na een uurtje spelen kwam Angelo naar me toe. Hij was tevreden met hoe we stonden. En daar had hij ook wel gelijk in. Een uurtje later vroeg ik aan Olaf hoe hij onze kansen inschatte. Niet best vond hij. En daar hij op zijn beurt gelijk in. Wat kan er dan in een uur veel veranderen.

 

Marc deed wat-ie moest doen. Winnen op een laag bord. Als Marc één keer beet heeft, laat-ie niet snel meer los. Zo ook deze wedstrijd. Na eerst materiaal te hebben gewonnen zette hij z’n tegenstander mooi mat. Aan het andere einde van de tafel verloor Sander z’n partij. Geen schande natuurlijk aan bord 2. Integendeel. Olaf kwam remise overeen. Wederom een goed resultaat aan bord 1 voor hem. Zelf kwam ik niet verder dan remise aan bord 6. Ik dacht goed weg te komen, maar de ordinateur gaf aan dat de stelling vrijwel de hele wedstrijd in evenwicht was. Het was 2-2 met nog vier partijen te gaan. Wim leek beter te staan. Net als Jos. Angelo zou voor remise moeten vechten en Lance, die had nog 1 minuut 23 voor 22 zetten. Dat zou wel een heksenketel worden. Maar een gelijkspel leek  haalbaar.

 

Helaas voor de onzen. Wim verloor. Meestal stuurt Wim z’n potje nog wel even door nadat de ordinateur er naar gekeken heeft, maar dit keer weet ik niet of hij inderdaad beter stond. Jos won inderdaad. Jos gaf halverwege het seizoen aan op een lager bord te willen spelen, daar zou hij zeker punten maken. En het gebeurde precies zo. Ja, hij is natuurlijk niet voor niks Professor. Die weten dat soort dingen.

 

Lance haalde de tijdcontrole maar dat ging wel ten kostte van materiaal. Hij kon daarna geen remise bereiken. Aan bord 4 was Angelo nog bezig in een toreneindspel met een pion minder. Het was prachtig om te zien hoe hij dat eindspel remise hield. Helaas kwamen we met 2 overwinningen en 3 remises, hoe zwaar bevochten ook, niet verder dan 3 ½ punt. Bah bah.

 

Overigens zijn de wonderen de wereld nog niet uit. Als wij in de laatste ronde winnen van koploper Almere 1 en Arnhem verliest, kruipen we net als vorig jaar door de oog van de naald. To be continued.

Caissa 5 mist belangrijke kans op handhaving
Alweer met minst mogelijke cijfers verloren
door
Caissa 5 moet ook dit seizoen erg ver reizen om haar externe wedstrijden te mogen spelen. Dit keer mochten we helemaal naar Hardenberg. Dat is zo’n plaats waar veel mensen niet eens van gehoord hebben. Die lange reistijd werd in één keer goed gemaakt toen we het clubhuis van de tegenstander betraden

 

Buiten was het 2015. Binnen was het 1970. Alleen de digitale klokken verrieden dat we in de 21ste eeuw leefden. Wat een heerlijke nostalgie. De lambrisering, de schrootjes, de stoelen, de koffiekopjes…ja zelfs de prijzen van de consumpties deden aan tijden denken waarin mijn grootouders nog leefden.

 

In deze gemoedelijke sfeer begon de wedstrijd. We hadden een alternatieve opstelling gekozen en dat leek lange tijd prima uit te pakken tegen deze tegenstander die gemiddeld bijna 100 ratingpunten meer heeft dan wij.

 

Olaf speelde aan bord 1 omdat hij van ons het best sterke tegenstanders op remise weet te houden. En dat lukte. Op bord 2 en 3 speelden Sander en Wim omdat ze voor een verrassende uitslag zouden kunnen zorgen. Bij Sander mislukte dit helaas. Maar Wim wist zijn tegenstander knap op remise te houden. Nu is Wim zelf nogal kritisch op z’n partijen, maar ik vond het een mooie prestatie. Angelo, Jos, ik Lance en Marc zouden de punten moeten maken. De enige die daarin echt faalde was ik. Na twee goede partijen tegen aanzienlijk sterkere tegenstanders, liet ik me nu als een kind een belangrijk veld en de partij afnemen. Jos speelde knap remise. Marc bereikte eenzelfde resultaat en Lance – die wonder boven wonder z’n tijd goed indeelde – won z’n partij. Als Angelo nu z’n partij zou winnen – waar het tot het einde naar uitzag – was het 4-4 en was de alternatieve opstelling geslaagd. Helaas wist Angelo de partij niet te winnen. Hij moest in remise berusten. Alweer met 4 ½- 3 ½ verloren. Hardenberg staat door deze nipte overwinning op de eerste plaats. Wij staan negende. De volgende wedstrijd(en) gaat het erom. Kom ons maar luidkeels aanmoedigen.

Caissa 5 houdt het hoofd koel en behaalt belangrijke overwinning.
Ook de slechtste stuurlui staan aan wal.
door
Na 5 speelrondes bungelde Caissa 5 met twee matchpunten heel erg onderaan in klasse 3B. Alleen Sneek had een matchpunt minder. En dat hadden ze nota bene tegen ons behaald. Met andere woorden: Caissa 5 is niet aan haar sterkste seizoen bezig. Op zaterdag 7 maart moesten we aantreden tegen Staunton uit Groningen. Op papier aanzienlijk sterker dan wij. Bovendien waren ze ons vorig seizoen duidelijk de baas. Maar het zat ons mee. Hoewel het daar in het begin niet naar uit zag

Al na minder dan een uur spelen had Sander op bord 8 een nul te pakken. Dame weggeven. Kutje cola. Op dat moment was er weinig van de andere partijen te zeggen. Olaf speelde een echte Olaf partij, manoeuvreren in een Ben-Oni. Angelo een echte Angelo partij, alles naar voren in een Siciliaan. En Lance een echte Lance partij, heel veel tijdverbruik in de opening. Alleen ik leek wat beter te staan in een opening die geen van beide spelers echt kende. In die zin speelde ik een echte Kees partij, onbekend terrein en spelen maar.

 

Het duurde lang voor de volgende uitslag kon worden genoteerd. Angelo had z’n voordeel(tje) niet ten gelde kunnen maken en kwam niet verder dan remise. Ik had het punt stiekem al geteld, maar dat bleek onterecht. Niet alleen de beste stuurlui staan aan wal, de slechtste ook.

 

Jos die voor de tweede keer op een lager bord speelde dan normaal, won ook dit keer zijn partij. Hoewel ik er naast zat heb ik er weinig van meegekregen, maar de eindstelling was nogal duidelijk.

 

Anderhalf anderhalf. Lance verbruikte nog steeds veel tijd en kwam er niet uit aan bord één. Jammert. Zelf trok ik de stand gelijk in een boeiende partij. Mijn tegenstander en Fritz gaven aan dat ik het veel beter en sneller had kunnen afmaken, maar zo was het ook goed. Twee-en-een-half twee-en-een-half.

 

Marc, Wim en Olaf speelden nog. De beste stuurlui gaven geen cent voor Olaf z’n stelling. Maar die keken dan toch verdraaid oppervlakkig. Elke 5 minuten zag iemand wel een mat in twee voor de tegenstander van Olaf, maar zelf bleef Olaf onvermurwbaar doorspelen.

 

Marc had een kwaliteit meer maar kwam niet verder dan remise. Prima resultaat tegen een sterkere tegenstander. En Wim, Wim die behaalde zijn eerste overwinning dit seizoen. Hij was er op z’n minst net zo blij mee als ik. De stand was namelijk 4-3 voor ons. Dat ene matchpunt hadden we al vast binnen.

Resteerde de partij van Olaf. Nog steeds zagen wij allerlei matten in twee, maar dat was volstrekte onzin. De tegenstander van Olaf vond het winstplan, als dat er al was, niet en nam na 5 uur spelen genoegen met remise.

 

Dat was een hele mooie opsteker. We staan nog steeds één-na-laatste maar delen die plek met twee andere teams. We hebben een zwaar programma, maar deze overwinning was in ieder geval heel erg goed voor ons zelfvertrouwen.

 

Het zit het Vijfde niet mee dit jaar
Ik kon mezelf wel voor m’n hoofd slaan
door
Net als vorig seizoen speelden we tegen het eerste van DSG PALLAS. Net als vorig jaar was het een uitwedstrijd in Deventer. En net als vorig jaar was de uitslag 4 ½- 3 ½ Er was echter wel een cruciaal verschil, dit keer was het in hunnie voordeel.

Het vijfde is een beetje op zoek naar de juiste vorm/opstelling. Elke keer proberen we het wat te optimaliseren, maar zo langzamerhand resten er nog maar 4 wedstrijden om die tactiek ook in de benodigde punten om te zetten.

Dat onze reuzendoder Lance Oldenhuis aan bord 1 zou zitten, dat leek een logische keus. Dat ik met een score van 3 uit 4 een paar borden zou opschuiven, dat leek ook logisch. En Jos een bordje of wat omlaag, dat zal ook niemand raar hebben gevonden.

We voelden ons wel senang bij deze opstelling – besproken in een leuke zondagmiddagsessie in Café Laurierboom- en gingen met goede zin aan de slag in Deventer.

Op de een of andere manier wil het ‘nieuwe’ speeltempo, maar niet wennen. Je moet op andere momenten langs de borden lopen om te kijken hoe iedereen er voor staat. En het moment waarop je voor ’t eerst aan een teamgenoot vraagt ‘hoe we er voor staan’ is ook anders.

Ik vroeg het traditiegetrouw aan Olaf na twee uur spelen en die vond dat we er niet zo goed voorstonden. Nu heb ik al eerder geschreven dat de mening over het geheel kan worden beïnvloed door de eigen stelling. Olaf vond dat we minder stonden. Ik vond dat we beter stonden. De waarheid ligt ongetwijfeld ergens in het centrum.

Rond vier uur was er een kleine uitslag-explosie. Wim speelde remise, wat ik wel begreep. Marc verloor, wat ik niet begreep want had er niet voldoende naar kunnen kijken. En Sander won. Een echte Sander partij met heel veel dreigingen, maar erg goed opgelost door hem.

Ondertussen stond Lance tijd achter maar een stelling voor en had mijn tegenstander remise moeten afslaan van zijn teamleider. Angelo had een gesloten stelling(niks voor hem) en Olaf stond minder naar eigen zeggen. Bij Jos zag ik geen voordeel. Maar ja Jos had beloofd te winnen.

Om vijf uur waren er weer een paar uitslagen tegelijkertijd.  Olaf verloor. Dat zag hij zelf al aankomen, maar ik niet. Ook Lance verloor en dat punt had ik al stiekem een beetje voor ons geteld. Lance verloor echter niet van z’n tegenstander, maar van z’n klok. Jammer, hij speelde weer een fraaie partij.

En toen kwam er een belangrijk moment. Angelo kon niet meer dan remise bereiken. Bij Jos zat er ook niet meer in dan remise. En ik, ik zat in een toreneindspel met 2 tegen 1 pionnen. In mijn voordeel.

Ik dacht dat het niet veel meer uit zou maken, dus na de remise van Angelo accepteerde ik de mijne ook. Later bleek dat de stelling wel degelijk gewonnen was, maar dat had ik achter het bord nooit(althans niet met die zenuwen erbij) gevonden. Het was een beetje een studie-achtige winst.

Toen Jos een, naar eigen zeggen verloren stelling toch nog won, kon ik mezelf in de nahand natuurlijk nog wel voor m’n hoofd slaan.

Maar toen was het kwaad al geschied. We zitten steeds op het randje van winnen en verliezen. Er komt natuurlijk een moment dat het voordeel onze kant op komt.

Het vijfde speelt het 4-2-3-1 systeem
En mist nipt de winst
door
De derde wedstrijd van het seizoen- waar u niks over heeft gelezen- ging verloren voor het vijfde. Echt grote drama’s deden zich niet voor, maar een herschikking van de opstelling leek op z’n plaats. Temeer omdat Angelo merkte dat de tegenstanders aan de hogere borden zich terdege hadden voorbereid op de onzen. Om ze die kans te ontnemen, speelden we het welbekende 4-2-3-1 systeem. Het 4e bord op 2, het 3e bord op 1. En omgekeerd.

Zo gingen wij naar Arnhem. Met aan bord 8 Maarten Hoeneveld die inviel voor Sander Tigelaar.

Lang –heel lang- zag het er naar uit dat deze opstelling een absolute meesterzet was. Een Van Gaal achtige ingreep. (Niet door mij bedacht overigens). Weliswaar verloor Maarten zijn partij aan bord 8, maar ik won aan 7. En Wim speelde remise aan bord 6. Maarten zat niet helemaal in de partij zo leek het, want hij overzag trucjes die hij normaal wel ziet. Mijn tegenstander nam een pion in de opening, maar dan moet je die opening wel een beetje kennen. En dat was niet het geval. Niet veel later was het mat. Wim speelde zijn geliefde Colorado (van mij mag dat wel) en bereikte snel gelijkspel en zijn tegenstander, fiks wat ratingpunten meer, kon weinig anders dan remise nemen.

In de tussentijd stonden Angelo en Lance heel erg gewonnen en waren de andere partijen in evenwicht. Zo beoordeelde ik dat dan. Maar opeens waren Olaf en z’n tegenstander verdwenen. Olaf had een mooie truc en won. Hupsakee die match-overwinning kon ons eigenlijk niet meer ontgaan. Helaas verloor Marc. Hij had de hele partij druk in ruil voor een pion, maar zijn tegenstander worstelde en kwam boven. 2 ½ – 2 ½ en nog steeds hele mooie vooruitzichten. Jos op bord 1 stond namelijk prima.

Reuzendoder Lance won ook deze partij. Inmiddels staat hij met 3 ½ uit 4 bij de best scorende spelers in onze klasse. In de analyse bleek dat wit op beslissende momenten veel sterker had kunnen spelen, maar voor de uitslag is dat niet belangrijk. Nog 1 punt uit 2 partijen, dat doen we met twee vingers in de neus leek me. Ik ging maar eens een biertje bestellen.

Angelo stond een kwaliteit en 2 pionnen voor. Zijn tegenstander had eigenlijk niks, behalve geduld en een ferme, snelle hand van zetten. Angelo werd er onzeker van, kon geen winstplan vinden en liet zich nog foppen ook. Hij moest in remise berusten. Het was 4-3 voor de onzen. Alleen Jos was nog aan het spelen. Er was niet zoveel aan de hand, behalve dat zijn tegenstander moest winnen.

Jos liet zich meeslepen door het provocerende spel van zijn tegenstander. Mistte een winst, maar wikkelde af naar een eindspel dat theoretisch remise is. Jos wist wat hij deed. Maar toen kwam die ene torenzet. Helaas. Jos en Caissa hadden meer verdiend. Na 5 ½ uur spelen dropen we met 4-4 af naar Amsterdam. Er is nog niks aan de hand, maar helemaal prettig voelt het niet, zo net voor de winterstop.

Toren/VSV 2 Caissa 5 4 4
1  Sebas Beumer Jos van Ommeren 1 0
2  Jeroen van Onzen Lance Oldenhuis 0 1
3  Leo Hovestadt Angelo Spiler 1/2 1/2
4  Mathieu Roskam Olaf Ephraim 0 1
5  Jorick Laan Marc Ordodi 1 0
6  Thomas van Nispendorde Wim Nijenhuis 1/2 1/2
7  Rein Visee Kees Sterrenburg 0 1
8  Marcella Gunther  Maarten Hoeneveld 1  0
Caissa 5
langs het randje van de afgrond
door
Caissa 5 heeft het zichzelf dit seizoen enorm lastig gemaakt. Drie wedstrijden voor het einde waanden we ons zo goed als veilig. Twee nederlagen op rij zorgden ervoor dat de laatste ronde duidelijk moest maken, of we zouden degraderen of niet.

Winst in de laatste wedstrijd zou voor onze tegenstander –ESG Dr. Max Euwe 3- eventueel degradatie betekenen. Ondanks een matchpunt meer. Een beladen wedstrijd. En zo werden er nog twee gespeeld in onze klasse. Lees het hele artikel…

Caissa 5 zwijnt zichzelf naar handhaving
een wonderbaarlijke overwinning
door
Caissa 5 is het lange-afstandsteam van Caissa dit jaar. Onze tegenstanders komen o.a. uit Leeuwarden, Heerenveen, Deventer, Almelo en Emmen. Zaterdag 8 maart vertrokken we in alle vroegte naar Emmen. De missie was duidelijk: winnen. Dat waren we aan onze ratingstand verplicht, maar ja een paardje kan raar springen.

Lees het hele artikel…