Arno kan voor altijd trots zijn
Hij wint het Professor van Hulst-toernooi
door
Zo'n drie weken na het overlijden van professor Van Hulst hielden 53 deelnemers zijn naam in ere door deel te nemen aan het jaarlijkse snelschaaktoernooi van Caissa.
Groep A in de finaleronde, met vooraan Arno Bezemer-Hicham Boulahfa

Spannend was het in finalegroep A tot de allerlaatste seconde. Yochanan Afek, die zich bij winst toernooiwinnaar mocht noemen, was op weg koploper Arno Bezemer mat te zetten, maar had bijzonder weinig tijd op de klok. Dat gold ook voor Arno, die tot zijn geluk kon contateren dat Yochanan’s vlag uiteindelijk als eerste knipperde op het display. Daarmee is Arno net als vorig jaar winnaar geworden van het Professor van Hulst-snelschaaktoernooi.

De ingebrachte prijzen: talloze (schaak-)boeken, zeven flessen drank en één paar schone sokken.

Tot na zijn honderdste geboortedag reikte Johan van Hulst zelf de prijzen uit, altijd met een krachtig uitgesproken geestige speech. Reden voor de winnaar bij de prijsuitreiking de woorden die de  professor in 2006 tot hem sprak te memoreren: “Vanavond ben je snelschaakkampioen van Caissa geworden maar dat is niet belangrijk. Veel belangrijker is dat je vanavond het Professor Van Hulst-toernooi hebt gewonnen! En dat is iets om voor altijd trots op te zijn!” Zo is dat.

De poules B tot en met G werden respectievelijk gewonnen door Michael Wunnink, Hans Ree, Tom Meintser, Jildo Kalma, Jule Cordes en Roel Polak/Ti de Jong. Ons jeugdlid Jules dus onder de winnaars! Ook Kasper Bleeker en Maarten Hoeneveld speelden de hele avond mee, de laatste kwalificeerde zich voor finalegroep A.

 

Jule’s uiteindelijke score op het uitslagenformulier van groep F: 6,5 uit 7.
Roel ging als winnaar van groep G  naar huis met een oud exemplaar van The Life and Games of Mikhail Tal.
In 2018 is de Schoonheid nabij
Kampioenschappen lijken wat verder weg
door
Afgelopen dinsdag heeft Caissa het nieuwe jaar ingeluid.

Op de eerste clubavond van 2018 werden vele handen geschud, niet weinig bubbels ontkurkt en praatte de voorzitter ons bij over de stand van zaken bij Caissa. De jeugdafdeling draait op volle toeren, de instroom van nieuwe leden is constant en steeds internationaler. Materieel gezien maakt Caissa een inhaalslag. We kunnen ons verheugen op de komst van nieuwe schaakstukken van uniform formaat. Tony en Frans hebben verrijdbare kisten getimmerd, die alle borden, paarden en klokken kunnen herbergen.  De winnaars van de eerste helft van de interne competitie mochten voor zover zij aanwezig waren een prijs in ontvangst nemen.

Maar: sportief mag het beter van het bestuur. “Ik ben nu zes jaar lid van deze club, waarvan vijf jaar bestuurslid en in die tijd is het aantal kampioenschappen op een hand te tellen,” aldus Peter Van der Vlis. De leden weten waar zij aan toe zijn.

Twee sprekers zetten de avond luister bij. Grootmeester Paul van der Sterren besprak twee stellingen met het overkoepelende thema: de schoonheid is dichterbij dan je denkt. Alleen: hoe tover je het op het bord? Tipje van de sluier: slaap er ‘ns een nachtje over.

Emeritus Professor Dutch Linguistics Henk Verkuyl, die in 2018 zijn tachtigste verjaardag hoop te vieren (zou je ‘m niet geven, aldus de zaal), voorspelde aan de hand van de aanvechtbare definities van de  schaakstukken het einde van het Van Dale-woordenboek.

Willem & Wim legden beide spreekbeurten op camera vast.

https://youtu.be/XY7lBqy9-jE

https://youtu.be/xqsQQWsodFw

https://youtu.be/y6cB5ahojFA

https://youtu.be/Tcb0kMkPLZE

Twisten, breien, drukken, wachten, bluffen, mazzelen
Er gebeurde echt van alles bij Caissa 6
door
Het was de warmste 16 oktober ooit gemeten. Laurierboom uit. Het is aan de overkant van het café, liet de teamcaptain vooraf in de groepsapp weten. 'Welk café?' vroeg tenminste één van de opgestelden.

Café de Laurierboom heeft een nieuwe eigenaar en die heeft ook de beschikking over een herbergzaam, van grote ramen voorzien lokaal op de hoek van de Laurierstraat en de Eerste Laurierdwarsstraat. Afgaande op een wandversiering met de letters agnès b vinden hier ook wel eens wat modedingetjes plaats. We pasten er goed in, inclusief non-playing captain Wim en non-playingfan Jan. Laurierboom was vorig jaar gedegradeerd uit de promotieklasse. Wij waren juist gepromoveerd naar de eerste klasse, na het seizoen eerder geruisloos te zijn gedegradeerd. We betreurden het vertrek van Nils (kan niet stilzitten) en Dennis (wilde steeds naar buiten); daarentegen keerde Lodewijk na een stagejaar in de promotieklasse terug.
We kregen vooraf te horen dat het wat de FIDE betreft het uit is met het met twee handen doen van een zet, tenminste, dat daar nu een tijdstraf op volgt, daarna was het handenschudden en spelen maar.
Ik zat zelf op bord 3, met mijn rug naar de borden 4 tot en met 8. Naast mij zag ik Herre zijn geliefde opstelling innemen tegen Joost van Steenis. Links van mij was het voor Theodoor alras keepen geblazen, nadat hij onhandig had gereageerd op een vroege opstoot van zijn tegenstander Theo Weijers. Ikzelf werd achter de witte stukken tegen Mark de Wild Propitius geconfronteerd met een variant die ik liever met zwart speel. Alleen wist ik nog wel een weinig gespeelde zet voor wit, die in postioneel opzicht onaangenaam spel voor zwart kan opleveren.
Het was na schat ik een krap uurtje spelen dat er een woest geschuif van stoelen klonk, gevolgd door een verhitte discussie op straat. De twistende stemmen van Erik en Wim galmden tegen de puitjes van de oude volksbuurt op. Binnen deed een van de tegenstanders glimmend de stukken van bord 8 in het doosje. We stonden 1-0 achter. Toch kon ik een glimlach niet onderdrukken. Bijna niets mooiers dan  ongeremde passie in de onderbond. In feite had er ook geen woord vuil hoeven te worden gemaakt aan Eriks nederlaag. Hij speelde nota bene op het laagste bord tegen een tegenstander met bijna 400 elo-punten meer.
Inmiddels was mijn tegenstander er niet goed uitgekomen en na 15 zetten had ik een héél veelbelovende stelling bereikt.

  Peter Hoomans (1889) - staging  de Wild Propitius (1838), 2017.10.14

Na 16.Lxf7 Txf7 17.Txd7 heeft wit een pion gewonnen en blijft het eenrichtingsverkeer. In plaats daarvan verwachtte ik met 16. Pg5 pas werkelijk te gaan oogsten (en winnen met Lxf7 is zo schools, nietwaar). Na deze zet staat wit nog steeds riant, maar na zwarts voor mij verrassende 16… Pdb8! is niet meteen duidelijk op welke weg te vervolgen.  Ik begon aarzelend te spelen. Of te breien, zoals kapitein Wim dat noemt. Gelukkig drukte David op bord 5 zijn tegenstander Ruhe wel gewoon zonder dralen van het bord: 1-1. Peter vdW had op bord 6 tegen Van Leeuwen ook al vroeg een kwaliteit gewonnen en zou het niet meer weggeven. Herre voer vervolgens zonder ooit in gevaar te zijn geweest een halfje binnen. Maar Lodewijk en Theodoor waren in de problemen en bij Stef aan het eerste bord was het niet duidelijk wat er gebeurde. Na afloop vertelde hij dat hij alvorens tot aanval over te gaan met een wachtzet zijn tegenstander (en oud-Caissaan) Wilbert de Kruiff had proberen te verleiden een kromme zet te doen. Tegenstander deed de kromme zet. Bleek de kromme zet niet krom. Toen hij later dameruil uit de weg ging, in plaats van te berusten in een remise-stelling, ging het bergafwaarts en speelde zijn tegenstander het goed uit. Ikzelf was inmiddels gretig op een remise-aanbod ingegaan, nadat het breien was overgegaan in knoeien en ik zelfs een pion achter was komen te staan. Maar mijn tegenstander bekende veel te blij te zijn onder de doem van de nederlaag te zijn uitgekomen en vond het prima zo. Theodoor slaagde er lang in materieel evenwicht te bewaren, maar zijn al vroeg positioneel verloren stelling bleek uiteindelijk niet te houden. 4-3 voor Laurierboom. Alles kwam aan op Lodewijk. Tegen Pieter Schmidt speelde hij naar eigen zeggen de opening niet goed. In het middenspel had hij met bluf een loper geofferd voor twee pionnen en iets wat op een aanval moest lijken. Er was een erntige fout van de tegenstander nodig om in de partij te blijven. Toen het ergste achter de rug was, maar niet alle leed geleden, bood Lodewijk remise aan. Het bleek zo’n aanbod dat onmiddellijk afgeslagen wordt, maar de kansen doet keren. Of het geluk afdwingt. Want schaken is een geluksspel, weet Lodewijk met Donner.

staging  Pieter Schmidt (1766) - Lodewijk van Pol  Lodewijk van Pol (1707), 2017.10.14

Zwart heeft net 54… g5 gespeeld. De vraag van Lodewijk: wat is de slechtste zet voor wit? Zijn tegenstander speelde ‘m. Wat een mazzel. 4-4!

Zo, in deze volgorde van verliezen, remiseren en winnen, stel ik mij voor dat het gegaan is op de avond van de warmste 16 oktober ooit gemeten. Maar de finale heb ik niet bijgewoond, omdat er een vrij aardig café gelegen bleek tegenover het speellokaal van Laurierboom. Behalve schaakborden en -stukken hebben ze er ook schaakklokken. Echt een aanrader om eens langs te gaan als schaakliefhebber.