IM Maurice Aué
Schepen op zee
door
Het bericht over het overlijden van Maurice Aué heeft me geraakt. We hebben in de loop der jaren tientallen partijtjes gespeeld. Dat ging altijd op een plezierige manier met af en toe wat plagerijen.

‘Wat moet ik nou doen?’ vroeg hij geregeld. ‘Altijd bewegen!’, was dan mijn standaard advies. Het eerste partijtje kan ik me nog herinneren. Maurice begon met zijn standaardzet Pc3 en na een paar zetten vroeg hij ‘Remise?’. Nou ja, nee natuurlijk. Dat was het begin van een lange reeks ontspannen partijen en vluggertjes.

We schaakten vaak op de zondagmiddag in de Laurierboom. Samen met Leo Oomens, Pim Zonjee, Ed Leuw Wim Suyderhoud en Wilfred Oranje. Rond Maurice hing altijd iets van een mysterie, iets geheimzinnigs. Soms zagen we hem weken niet en dan opeens was hij er weer. Hij had schepen op zee heette het dan. Hij wilde nooit gefotografeerd worden. Liep zelfs geagiteerd het café uit als een nietsvermoedende toerist een leuke foto van schakende mannen wilde maken. De koekjes bij de koffie gingen mee voor het paard van Maurice. Toen hij twee jaar geleden erover begon zijn lidmaatschap op te zeggen, ging het zoals Wim memoreerde. ‘Dat vinden wij niet goed, Maurice!’. En hij bleef, maar in het afgelopen seizoen hebben we hem nauwelijks gezien.

Nadat ik een keer op verzoek voor het clubblad mijn teamgenoten kort had gekarakteriseerd, liet hij me weten dat hij dat geslaagd vond. Hij wilde weten wat ik over hem geschreven zou hebben. Dat vroeg hij een paar keer. Ik ging er niet op in. Hij hield aan. ‘Ik betaal je ervoor’, zei hij zelfs een keer. Ik ben er niet op ingegaan. Maar in gedachten wist ik: Maurice Aué: sfynx. Hij kan kendo. Hij kan zomaar weg zijn.
Zeldzaam: Maurice op de foto met Willem Grünbauer en Branko Skoric op de achtergrond.

Nieuwjaarsborrel smaakt naar meer
door
De nieuwjaarsborrel van Caissa is na een gering aantal keren een evenement geworden waar met spanning naar uit wordt gezien. Ook dit jaar had voorzitter en vinoloog Peter van der Vlis een onberispelijke Prosecco geselecteerd waarmee het nieuwe jaar feestelijk werd ingeluid. Helaas was hij niet helemaal bij stem, maar dit was geen bezwaar voor het uitbrengen van een toost. Het gaat goed met de vereniging, de interne competitie verloopt boeiend en er werd zelfs gerefereerd aan eventuele kampioenschappen in het nieuwe jaar. Dat wordt, tussen haakjes, overigens wel eens tijd!

Neo-Caissaan Dimitri Reinderman liet na de toast zijn winstpartij zien tegen Rustam Kasimdzhanov uit het Hoogovenstoernooi van 1998. Dimitri speelde toen in de B-groep en scoorde zijn eerste grootmeesterresultaat. Het was een mooi gevecht waarin een ogenschijnlijk ongevaarlijke ver opgerukte vrijpion op de a-lijn de aanleiding vormde voor een reeks prikkelende zetten (“een kwestie van bezighouden”), waarmee uiteindelijk de witte koning werd mat gezet. En passant toonde Dimitri enkele varianten waaruit bleek dat ook op het hoogste niveau men zich wel eens vergist. Een schrale troost voor de minder getalenteerden!

Na een nieuwe verfrissing liet Jan van der Pouw een compositie zien waarin een episode uit de Europese geschiedenis werd verbeeld. Napoleon was de Berezina (de witte diagonaal) overgetrokken tot ver in Rusland en werd vervolgens door twee paarden hardhandig teruggedreven naar zijn paleis waar hij via een simpele koningszet werd matgezet.

Peter van der Vlis, voorzitter en oenoloog vinoloog

Ook Enrico Vroombout schonk in zijn voordracht aandacht aan de geschiedenis. Wie was de eerste Nederlandse grootmeester die een wereldkampioen versloeg? Dat was Max Euwe die in 1934 van Aljechin won. Toch toonde hij een partij die 44 jaar later werd gespeeld. Het was de partij Jan Timman – Anatoli Karpov die in 1978 in Bugojno werd gespeeld. Interessant was dat Enrico op zet 28 met een frappante verbetering voor wit kwam, daarmee zou overigens de einduitslag dezelfde zijn geweest: 1-0 voor Timman.

De avond eindigde in een aangename chaos. Handen werden geschud, glazen geheven en terwijl een aantal heren, die we gerust schaakjunkies mogen noemen, elkaar verwoed met gevelde lans te lijf gingen, bespraken aan de bar een aantal Caissanen luidruchtig de voors en tegens van het Albintegengambiet; werd het gedrag van de mug belicht en werd zelfs op een gegeven moment het Friese volkslied aangeheven. Dit alles overgoten met de klaterende lach van Debby.

Aangetekend moet nog worden dat René Pijlman op deze avond de materiaalcommissie aangenaam verraste met een puik printertje. We kunnen dus in 2019 vol vertrouwen een goed verloop van het kwetsbare indelingsproces tegemoet zien.

Ontgoocheling voor Caïssa 8
Frans Roes ziet spoken
door
Ondanks de overwinning op VAS 4 verkeert het achtste nog steeds in degradatiegevaar. Met als complicatie twee afzeggingen! Na veel vijven en zessen kreeg cap Coen toch nog 8 man bij elkaar. Kosten noch moeite werden gespaard. Een gratis punt voor Espion was dus uitgesloten..

Alles leek in orde. We speelden met de DGT 2010 Limited Edition. De houten stukken kwamen uit houten dozen waarop de volgende tekst stond: Witspelers s.v.p. MATERIAAL OPRUIMEN. De koffie was gratis. Cap Coen leek met zijn favoriete Morra gambiet regelrecht op de overwinning af te stevenen. Dat ene vrijpionnetje op e3 kon toch niet gevaarlijk worden? Maar toen kwam opeens dat paardschaak op f3 met zijn koning op g1. Die moest naar een veld dat indirect door de vijandelijke dame werd bestreken. Dat vrijpionnetje werd een naar dingetje en zo liep het toch verkeerd af. Gelukkig kon ik vervolgens de stand snel in evenwicht krijgen. Daarvoor moest ik een elokloofje van 150 punten zien te dichten. Dat lukte wonderwel. Na dit snelle succes zag ik vanaf een wolkje hoe aan het eerste bord Kevin een veelbelovende stelling opbouwde. Jan van Banning werd geconfronteerd met een opening die al in de Middeleeuwen werd gespeeld. Hij was daar danig van onder de indruk. Al snel zag het er precair uit. Boudewijn Thewissen verraste iedereen door in het Slavisch lang te rokeren. Nadat tegenstander Wastiaux de loper van de donkere velden had gefianchetteerd kreeg zijn partij het karakter van de Drakenvariant van het Siciliaans. Ik zag hoe donkere wolken zich boven de stelling van Aleks Varnica samenpakten. Zijn koning stond hevig op de tocht. De overal inzetbare Huib Vriens speelde tegen iemand die hem in het verleden een lesje had geleerd. Voorzichtigheid troef dus. Frans Roes was in zijn element: met zwart het Siciliaans. Het zag er allemaal veelbelovend uit.
Maar Kevin kwam niet verder dan remise. Jan van Banning echter, wist van zijn nadeel een voordeel te maken. Met een priemende pion op de h-lijn belaagde hij de vijandelijk stelling. Beleefd sloeg hij een remiseaanbod af en kwam vervolgens met een reeks venijnige zetten die goed waren voor het volle punt. Boudewijns koning stond inmiddels bloot aan dreigingen via een open b-lijn en dat liep verkeerd af. Aleks leek de dans te ontspringen. Hij speelde met een stuk meer en het zag ernaar uit dat zijn koning steeds weer een vluchtveld had. Totdat de vluchtvelden op waren. Helaas: 31/2 – 21/2. Maar bij Frans leek alles in orde. Met een stuk meer kon het bijna niet meer misgaan. Huib stond ook goed. Zou het achtste dan toch voor de tweede keer winnen? Maar Frans had weinig tijd. Met zijn koning op h8 wilde hij toren b2 spelen met een matdreiging op g2, maar meende toen dat hij die toren kwijt zou zijn na een dameschaak op e5. Of nee, zijn dame kon nog op g7 het schaak opheffen en zo de toren redden. Maar ja, die pion op f5… Wat te doen na pion f6 met aanval op de dame? Of nee wacht, die matdreiging op g2… Frans had het pas door toen hij het zag… en toen was het te laat – vlag gevallen. Ai. Huib wikkelde daarna nog vlekkeloos af, maar het mocht niet meer baten. Zo zuur hebben we het zelden gehad. Maar niet getreurd: we hebben nog kansjes.

Caïssa 8 grijpt strohalm
Succes bleef lang uit
door
Na een serie ongelukkige en onnodige verliespartijen bungelt het achtste onderaan de ranglijst. Het degradatiespook waart rond in al onze bovenkamers. Dat moest eerst eens verjaagd worden. De match tegen VAS 5 bood mogelijkheden daartoe want deze heren verkeren in dezelfde penibele situatie.

Na een digitale sensitivitytraining van cap Coen stond het achtste daarom op scherp. Te scherp in het geval van Boudewijn Thewissen. Hij stuurde zijn dame te vroeg op een onverantwoord avontuur en stortte haar daarmee in het verderf. Gevangen, kwijt, weg! Geen mooi begin, maar cap Coen herstelde de schade bliksemsnel. In zijn favoriete Morra-gambiet slikte zijn tegenstander te gretig het aas in de vorm van een gratis pionnetje en binnen de kortste keren stond Coen op groot voordeel en was het een kwestie van behoedzaam de partij uitspelen. Ook onze rijzende ster Peter van der Vlis had al snel beet. In een energiek gespeelde Benoni bezweek zijn tegenstander al snel onder de niet aflatende druk. Jan van Banning meende vroeg in de partij beter te staan in een doorschuifvariant van de Caro-Kan (thuisgekomen merkte hij echter dat zijn computer daar anders over dacht). Terwijl zijn koning nog in het centrum stond, blunderde zijn tegenstander een stuk weg. Hoewel het extra stuk inactief bleef, slaagde Jan erin een sterke aanval op te zetten en zijn tegenstander te overmeesteren.

Helmerik Blokland bood bij een 3-1 voorsprong op sluwe wijze remise aan. Zijn tegenstander kon dit aanbod niet aannemen want winnen was voor hem noodzakelijk geworden. Hij verzonk in langdurig diep gepeins. Daarna werd eendrachtig de tijdnoodduivel bevochten. Dit ondier had als eerste Helmeriks tegenstander te pakken en dat vonden wij niet erg. Inmiddels was Frans Roes in een messcherp gespeelde Siciliaan terechtgekomen en helaas ook omgekomen. Onder vijandelijke druk had hij lang gerokeerd. Maar daar wist zijn tegenstander wel raad mee. Even zag het ernaar uit dat Frans het nog zou redden, maar na een venijnig paardoffer stond zijn koning bloot aan een reeks dreigingen die niet allemaal gepareerd konden worden.

Aan het eerste bord speelt Kevin Smit nog steeds in de schaduw van de ongenaakbare, maar helaas verdwenen Tommy Koens. Ditmaal ging alles naar wens. In een gesloten Siciliaan dirigeerde hij -na een weliswaar suf pionverlies- zijn stukken naar de vijandelijke koningsvleugel. De opeenstapeling van tactische dreigingen werd zijn tegenstander teveel. Het werd mat of stukverlies. Zelf kwam ik beurtelings tweemaal verloren en eenmaal gewonnen te staan. Onverwacht kreeg ik de kans om de partij met één zet te beëindigen. Na deze overwinning houdt het achtste de moed erin. We kunnen het vege lijf nog redden, maar we kunnen ons geen misstappen meer permitteren. Scherp blijven, dat is ons devies.

Tegen de chaos
Wedstrijdleider ziet vreemde dingen.
door

Toen in de vierde KNSB-ronde Wouter Hennink van ASC met zijn dame een paard van Rob Bödicker sloeg, viel me iets vreemds op. Waar haalde Hennink die dame toch vandaan? Niet van het bord zo leek het. Uit zijn mouw misschien? Die dame leek namelijk nergens bij te horen. Ze was een vreemd element. Ze detoneerde – zeg maar. Toen even later Bert Westera zijn stukken na zijn overwinning weer in de beginstand had achtergelaten, zag ik ook daar enige vreemde elementen: een paar van kleur verschoten pionnen. Enigszins verontrust nam ik een kijkje in de hogere regionen. Het eerste speelde tegen Voerendaal. Aan het eerste bord Hans Ree tegen IM Thomas Trella. En ja, ook daar vreemd gekleurde stukken. Arno schaakte met rare torens, de stukken waarmee Robert Kikkert speelde waren gewoon vies. Ook bij de andere borden was het een rommeltje. Aan het eind van de middag zag ik Ton van Nieuwkerk een zwaar bevochten remise maken tegen een 2000+ speler. In meerdere opzichten knap want hij speelde met een kapotte toren en een koning waar een deel vanaf was. Een allegaartje kortom. En dan de borden! Zo te zien waren die lukraak, zonder enig vormgevend verlangen maar wat door elkaar neergezet. Zelfs voorzitter Abe deelde hier in de malaise. Ook bij de klokken was eenvormigheid bepaald niet nagestreefd. Gaan wij zo met gasten om?

 

Hoe anders ziet het eruit bij Amsterdam West! Klassieke houten Staunton stukken, zachtglanzende borden en gelijksoortige klokken zonder barstjes. Wanneer je daar als deelnemer aan het Best of the West-toernooi komt, voel je je welkom. Misschien ga je er in die omgeving zelfs beter door schaken. Of neem De Raadsheer. Mooie stukken, klokken die bij elkaar passen, alles bewaard in een ordentelijke kast – met bitterballen toe.

 

Zelfs met de notatieformulieren is het bij ons mis. Men neme een notatieboekje, ratst het uiteen en deponeert het verfomfaaide resultaat naast de borden. Hiero gast! Goed genoeg voor jou!

 

Tja, hoe zal ik het zeggen. Dit kan toch beter? Dit jaar vieren wij ons 60-jarig bestaan. Is het niet een goed idee om eens wat meer zorg te besteden aan ons materiaal – en aan onze gasten? Iets meer chaosbestrijding. Een centenkwestie kan het niet zijn. Daar zorgt de immer onberispelijk budgetterende Marnix wel voor. Ook is het nog maar de vraag of het een organisatieprobleem is. In zijn algemeenheid lijkt het meer iets te zijn van zorg en toewijding. Zijn dat geen mooie woorden aan het begin van 2016?

Winst voor Caïssa in De Laurierboom
Rik Lith Bokaal naar Caïssa
door
Het nieuwe schaakseizoen is op zondag 30 augustus begonnen met de match tegen Laurierboom/Gambiet om de Rik Lith Bokaal. In het verleden ging deze traditionele krachtmeting nog om de Prindi-cup, ter herinnering aan de legendarische Gambietpoes Prindi die vernoemd was naar Nona Gaprindashvili, de ex-wereldkampioene schaken.

Vooraf nam wedstrijdleider Theo Weijers op basis van rekenkundige modellen een kijkje in de nabije toekomst. Het zou 4½ – 6½ voor Caïssa worden. Met meer geluk dan wijsheid wist uw verslaggever als eerste daar een puntje aan bij te dragen. Al snel daarna voegde Evert-Jan Straat daar een positief resultaat aan toe na een “niet zo interessante partij” tegen Piet Ruhe. Annemarie Volkers kwam na het ruilen van veel stukken niet verder dan remise tegen neo-Caïssiaan Branco Skoric. Rob Witt raakte na onnauwkeurig spel een pion kwijt waarna Ron Nep vlekkeloos afwikkelde.

staging  Ron Nep (2116) - Rob Witt  Rob Witt (2195), 2015.09.01

Peter Hoomans kwam tegen Budi Manuri voor onoplosbare problemen te staan en moest zijn vlag strijken. In een ogenschijnlijk gelijke stand veroverde Wim Suyderhoud met een listig schaakje een loper en bracht zo de voorspelling van Theo Weijers dichterbij. Jan de Vries sleepte een punt binnen tegen een zich manmoedig verdedigende Debby Nieberg. Na een lange strijd ging zij aan vrijpionnen ten onder. Ex-Caïssa voorzitter Robbert van het Kaar voelde zich weinig op zijn gemak tegen het methodische spel van onze huidige voorzitter Abe Willemsma. “Ik hou meer van chaos”, verzuchte Robbert na zijn nederlaag. Bij de stand 3½ – 4½ waren er nog maar 21 zetten gedaan in de partij van Christian Martinello – Enrico Vroombout. Het langdurig peinzen van Enrico leverde uiteindelijk een punt op. Ook Arno Bezemer verbruikte veel tijd. Hij had Babek Tondivar opgescheept met een triple pion. Genoeg voor de winst dacht uw verslaggever, maar dat was niet zo. Arno mocht tevreden zijn met de puntendeling, zoveel werd naderhand wel duidelijk. Gastspeler Paul-Peter Theulings kreeg tegen Juan de Roda Husman de kans om zijn favoriete systeem op het bord te brengen. De stand was nog 4-6, met remise zou de voorspelling van Theo uitkomen. Helaas, de rekenkunde schoot hier tekort. Juan had weliswaar in het eindspel een loper tegen een paard, maar met een pion minder was dat onvoldoende voor remise. Met de einduitslag 5-6 kwam het imaginaire kleinood in het bezit van Caïssa.

 

De gedetailleerde uitslag:

Amsterdam, 30.8.1915

Laurierboom/Gambiet – Caïssa                                     5 – 6

Babak Tondivar – Arno Bezemer                                ½ – ½

Paul-Peter Theulings – Juan de Roda Husman           1 – 0

Ron Nep – Rob Witt                                                    1 – 0

Christian Martinello – Enrico Voombout                     0 – 1

Robbert van het Kaar – Abe Willemsma                     0 – 1

Piet Ruhe – Evert-Jan Straat                                       0 – 1

Branco Skoric – Annemarie Volkers                           ½ – ½

Budi Manuri – Peter Homans                                     1 – 0

Pieter Schmidt – Tony Lith                                        0 – 1

Rob Geukes – Wm Suyderhoud                                  0 – 1

Jan de Vries – Debby Nieberg                                    1 – 0

Het achtste afgedroogd
Tommy Koens enig lichtpunt
door
Na het verlies tegen VAS 4 viel er weinig meer te winnen voor het achtste. Het moet zich tevreden stellen met niet meer dan handhaving in de eerste klasse. Toch jeukte het bij de mannen van Coen Venema. Konden zij voor een verrassing zorgen tegen ENPS 2, de fiere koploper zonder verliespunten?

Aan het eerste bord moest Jan van Banning het opnemen tegen Tom Bottema, de speler met de op één na hoogste rating van de eerste klasse. Het onvermijdelijke vond inderdaad plaats. Al snel na de opening kwam Jans koning in onherbergzaam gebied terecht. Aan de nul viel daarna niet meer te ontkomen. Frans Roes beleefde een vreemde schaakavond. Tijdens de partij raakte hij geobsedeerd door de felle kleurcombinaties op de sokken van zijn tegenstander. Zelf houdt hij meer van zwart. Steeds weer dwaalden zijn ogen af naar de bizarre patronen op het textiel aan de voeten van zijn opponent. Concentreren was vrijwel onmogelijk. Ten einde raad maakte hij zijn tegenstander maar een compliment met zijn kledingkeuze. Psychologische oorlogsvoering? Of een zwaktebod? In ieder geval waren de gevolgen ruïneus. Frans verloor zijn greep op de gebeurtenissen en zijn stelling stortte geheel in. Tja, daar konden wij slechts de sokken van Hamilton tegenover stellen. Qua kleur gewaagd, maar voor het overige zeer rustgevend. Te rustgevend want Hamilton ging vrij snel geruisloos ten onder. Ook Boudewijn Thewissen delfde het onderspit nadat hij een nietig, bijna onzichtbaar foutje had gemaakt. Captain Coen kwam terecht in een stelling die naar remise neigde, maar gedreven door de wil om te winnen, offerde hij een kwaliteit waarna het toch mis ging. Helmerik Blokland koos eieren voor zijn geld in een stelling die wel wat beter was, maar tegen een tegenstander met een ruime eloplus zegt dat weinig. Schrijver dezes dwong op verkeerde gronden tot dameruil, kwam 2 pionnen achter, maar met een duivels actieve toren hield hij de partij remise tegen een ENPS’er die ook al beschikte over een elo surplus.

Valt er dan helemaal niets positiefs te melden over deze ontmoeting met de koploper? Jawel. Het goede nieuws heet Tommy Koens. Als je Tommy ziet schaken dan lijkt het allemaal zo eenvoudig. Bezet het centrum, plaats je torens op de juiste plekken, geef je paarden de sporen en de punten komen aanwaaien. Zie zijn partij tegen Bas Jonkers:

Avatar  Tommy Koens (1990) - staging  Bas Jonkers (1816), 2015.03.20

Het achtste verliest onnodig
Kansen verkeken
door
Na de winst op Almere 4 en Chaturanga 1 was het achtste in de kopgroep van klasse 1B terechtgekomen. Zou het lukken om via een tussensprint het gevreesde VAS 4 (4 ½ bordpunten meer) te passeren? Helaas was Kevin Smit niet van de partij, maar met Hamilton McMillan weer eens in de gelederen mochten we op een positief resultaat hopen. Het achtste zou VAS 4 iets laten ruiken!

Na ruim een uur spelen viel er nog weinig te zeggen over de einduitslag. Tommy Koens had zijn tegenstander met een dubbelpion opgescheept, Hamilton was in het Engels bezig, Jan van Banning speelde weer eens een solide partij, Tony Lith verkende bekend terrein, Frans Roes was van plan opnieuw met een Siciliaan te scoren, Boudewijn Thewissen moest een vreemd geplaatst pionnetje verdedigen terwijl er nog wel wat ontwikkeld moest worden. Helmerik Blokland schaakte buiten tijdnood tegen semi-Caïssaan Tejo Hagen maar captain Coen Venema was wel wat gewaagd bezig. Een uur later was zijn schip op de klippen gelopen terwijl bij Boudewijn een brute overval plaatsvond. Ook bij Frans wilde de zon niet schijnen over zijn slagveld. Maar de stand van zaken bij Tommy, Hamilton, Jan en Tony was zonder meer positief. En: Helmerik zat niet in tijdnood. Het laatste half uur zou de beslissing brengen. Frans moest het hoofd buigen na een knap gespeelde aanval van zijn tegenstander. Boudewijn had weliswaar de overval overleefd, maar dat was ten koste gegaan van enkele pionnen. Ook de nul dus. Tony remiseerde na zetherhaling, maar aan het eerste bord had Tommy een remiseaanbod afgeslagen. Jan stond met een toren tegen een lamme loper gewonnen en Hamilton had een overwegende stelling. Ondanks de nullen zag het er niet ongunstig uit. Maar toen: Jan overzag dat ene nare schaakje waardoor opeens een pion kon doorlopen die ten koste van een toren gestopt moest worden. Hamilton greep mis in tijdnood en gaf op. Tommy liet zien waarom hij de remise had afgeslagen en won fraai. Helmerik was toch nog in zijn comfortzone terecht gekomen. In nijpende tijdnood brak hij het verweer van Tejo. De stukken vlogen over het bord maar alles bleef binnen de perken en Helmerik mocht een punt noteren. Helaas, dat was niet voldoende. Einduitslag 2½ – 5½. Au.

Gehandicapt achtste toch op winst
Veteranen meedogenloos
door
Ietwat onzeker verzamelde het achtste zich vrijdag j.l. voor het buurthuis Gein. Daar beoefent Chaturanga onze edele denksport. De afwezigheid van pinchhitter Tommy Koens was de oorzaak van alle twijfel. Hoe moest het zonder hem gaan tegen een tegenstander met evenveel matchpunten, maar met meer bordpunten?

Veteraan Jan van Banning gaf al snel als eerste antwoord op deze vraag. In een ongebruikelijke variant van het Frans ontfutselde hij zijn tegenstander een stuk – voldoende voor het eerste punt. Helmerik Blokland had zich stellig voorgenomen het gevecht met de tijdnoodduivel te vermijden. Deze nieuwe strategie bracht hem ditmaal al snel een mooi resultaat. Hij scoorde het tweede punt. Toen captain Coen kort daarop een remise mocht aantekenen, begon de onzekerheid te verdwijnen. Hij fluisterde ons in dat we met nog 5 remises als matchwinnaar naar huis konden. Boudewijn Thewissen leek dat wel wat. Hij kwam remise overeen. ‘Nog net voordat het de verkeerde kant opging’, bekende hij achteraf. Ook Kevin Smit kwam aan bord twee niet tot de volle winst. Op de schouders van invaller Aleks Varnica rustte de ondankbare taak Tommy Koens te doen vergeten. Dat lukte niet. Tegen een c4 opening raakte hij het spoor bijster, dat werd dus een minpuntje. Maar niet getreurd. Twee partijen waren nog gaande. Good old Frans Roes speelde een voorbeeldige Siciliaan. Hij belaagde zijn tegenstander naar eigen zeggen met wat ‘kinderachtige valletjes en vorkjes’. Zijn tegenstander reageerde met een onbesuisd stukoffer en een felle aanval. Het zag er allemaal mooier uit dan het was. Bedaard weerde Frans het onheil af, dreigde stoïcijns weer met een valletje en een vorkje en scoorde zo alweer een vol punt. Ondergetekende kwam goed weg tegen een tegenstander die eigenlijk beter kon schaken, maar niet goed op zijn dame paste. Ook een punt dus. Einduitslag: 2 1/2 – 5 1/2.

Toen later bleek dat het sterke VAS 4 onverwacht had verloren van Almere 4 viel zowaar het k-woord. Als dat maar goed gaat. Hoogmoed komt voor de val. Op 3 maart weten we meer.