Welgemoed toog ik naar het goede oude Wijk aan Zee voor de jaarlijkse dagvierkampen. Het was van dat gure, waterkoude schaakweer. Ik had er zin in.

De eerste ronde had ik een gelijkopgaande partij die na vier uur remise gegeven werd. De volgende dag werden Kees Sterrenburg en ik eerst geïnterviewd voor het Financieele Dagblad, dat een personal interest item wilde maken over schaken en zaken. Dat is voor Kees als reclameman natuurlijk gesneden koek, en ik zit als voormalig investment banker natuurlijk ook niet om een leugentje verlegen zodat ik denk dat we ons redelijk als de Super en Hieper (voor de fans van Olivier B. Bommel, mijn grote held) van de schaakwereld hebben gepresenteerd. Eens kijken of en wat er in de krant komt.

God strafte mijn sterke verhalen meteen af, want de tweede ronde ging het mis. Ik stond na 20 zetten straal gewonnen, 2 pionnen meer, een stelling meer en mijn tegenstander zat zo in tijdnood dat ik medelijden kreeg met de klok. Die werd naar het digitale Walhalla getimmerd. Maar mijn oude kwaal, Gulzigheid, een van de hoofdzondes, kwam weer om de hoek kijken. Ik sloeg een paard en een flater en kreeg een woeste aanval over mij heen. Toen de rookwolken opgetrokken waren, was ik door mijn vlag gegaan en stond ik mat in twee, tijd dus om op te geven. En dan had ik ook nog koffie op mijn lievelingstrui gemorst.

De derde ronde kwam ik matig uit mijn openingsexperiment, maar kon al vrij snel (nou ja, ik had nog een kwartier voor 20 zetten...) de rollen omdraaien, de bordjes verhangen en uit een ander vaatje tappen toen mijn tegenstander een bok van zeldzame omvang schoot. Hij deed een zet en gaf meteen op. Althans, zo leek het : "Oh, ik geef op. Nee, ik geef niet op, want ik zie nog wat, mag dat? "Je weet maar nooit of zo'n man niet donateur van de SGA wil worden dus het mocht hoor. Meteen daarna deed ik misschien wel mijn meest memorabele zet ooit : een dubbelaftrekfamilieschaak! Leg het met Scrabble en je bent binnen. Mijn tegenstrever had er de buik vol van zodat hij op mijn vraag of hij nog peultjes beliefde ontkennend moest antwoorden.

Al met al won ik nog de gedeelde tweede en derde prijs, en ik besloot om dit te vieren ongeveer de helft van mijn zuurverdiende prijzengeld te verbrassen en dat was net genoeg om mijzelf op een kop ouderwetse Hoogovens erwtensoep te trakteren. Zo doen bohemiens dat : het gewonnen goed meteen soldaat maken alsof er geen morgen is. Mijn winstpartijtje, eigenlijk alleen grappig om dat dubbelaftrekfamilieschaak:

Martin Dijkhuizen (1917)

-

Olaf Ephraim (1949)