Na een vrijstelling in de 1^e ronde werd Caissa in de 2^e ronde gekoppeld aan de sterkst mogelijke tegenstander in de poule: Utrecht. Een zware klus, maar in ieder geval ligt de weg naar de finale daarna open. Helaas mocht het niet zo zijn.

Gertjan had wit en deed keurige zetten als Lf1-e2 en 0-0. Een complimentje waard. Nadeel is wel dat tegenstander Pieter Nieuwenhuis thematisch gelijk kon maken en dat al snel de muziek uit de stelling was.

Juan werd met zwart zowel positioneel als taktisch behoorlijk onder druk gezet. Nu blaas je Juan niet zomaar omver en zijn stelling oogde lange tijd min of meer stevig, maar tegenstander Joost Michielsen zette zijn stukken op steeds betere velden, waar Juan weinig anders kon doen dan blijven staan, deze taktiek bleek niet te werken.

Michael en Menno Okkes speelden een spectaculaire partij waar ik geen touw aan vast kon knopen. Steeds dacht ik dat degene die net een zet had gedaan duidelijk beter stond. Lange tijd had Michael een gevaarlijk intiatief dat steeds weer creatief werd geneutraliseerd, ondertussen liepen een aantal zwarte vrijpionnen stiekem steeds verder naar voren waar ze wit tenslotte fataal werden.

Misschien is het u opgevallen dat nog niet is gemeld met welke opening de partijen zijn begonnen. Dit is niet omdat u het niet mag weten, het kan zelfs een duidelijker beeld geven van het partijverloop, het is omdat toekomstige tegenstanders die de website van Caissa raadplegen het niet mogen weten.

Ik had zwart en speelde BENONI. Ja, u leest het goed: BENONI. Ik kwam dus slecht uit de opening, maar hield wel de hele partij vage rommelkansen. Met Swinkels in tijdnood (1 minuut + 5 sec/zet voor de rest van de partij) kon ik kiezen tussen een soort van eeuwig schaak, of alles gokken tegen beter weten in. Ik had nog tijd genoeg om de overige resultaten af te wachten en toen bleek dat we zowiezo waren uitgeschakeld ging ik voor het eeuwig schaak waar Swinkels niet uit durfde te lopen.

Robin Swinkels (2466) - Arno Bezemer (2327), 11 december 2010