De lezer zal het zich wellicht nog herinneren, of het boek van Nol de Ruiter gelezen hebben. Het Nederlands elftal ging, als Europees kampioen van twee jaar eerder, als één van de grote favorieten naar het WK van 1990 in Italië. Maar al in de aanloop was er onrust (geruzie over wie bondscoach zou worden, uiteindelijk werd Leo Beenhakker aangewezen). En de poulefase van het toernooi ging dusdanig moeizaam dat kantje boord de knock-out fase werd gehaald, waarin West-Duitsland wachtte. Om zich vast in te dekken tegen een voortijdige uitschakeling meldde de bondscoach met veel aplomb dat er afgerekend moest worden met de mythe van 1988. De mythe dat toen als vanzelfsprekend met oogstrelend aanvallend voetbal de overwinning werd behaald, terwijl er toch ook wel wat geluk bij kwam kijken (de wedstrijd tegen Ierland met name).

Destijds had ik wel lol om de act van Don Leo, maar de laatste weken moest ik hier toch vaak aan denken. Ook ik werd vrij onverwacht belast met de zware belasting van een legendarisch verleden van epische proporties. Een reconstructie.

Op dinsdag 28 september sijpelde op de clubavond het nieuws door dat C7 daags ervoor voor een daverende verrassing had gezorgd door met overtuigende cijfers te winnen van Laurierboom Gambiet, dat voor de gelegenheid in de allersterkste opstelling was verschenen. Met als extra toefje slagroom op de taart de winstpartij van mij aan bord 1 tegen IM Albert Blees. Hoewel ik deze en gene wel het een en ander had verteld over de fortuinlijke zege ("En, hoe reageerde hij toen hij een stuk weggaf?"), vond ik het niet echt een partij om te publiceren. Wellicht daardoor bleven speculaties aanhouden hoe ik er toch in was geslaagd om de Meester te verslaan.

Totdat teamleider Bert twee weken later, 11 oktober, 's avonds het bevlogen wedstrijdverslag op de website had gezet. Hij wilde wel een tipje van de sluier lichten over deze in nevelen gehulde partij. Het was een tipje met een uitroepteken. Ik herkende de Aljechin, de 1-0, en je kon inderdaad wel stellen dat het moreel van de tegenstanders geknakt was na het onverwachte verlies van hun kopman. En het stond me ook bij dat de Laurierboom me ooit op een applaus trakteerde, al was dat een paar jaar geleden. Maar tijdens het naspelen vanaf zet zes gingen de wenkbrauwen omhoog. In de gameviewer ontwikkelde zich een spektakelstuk me meer deed denken aan een partij uit de Fire on Board reeks van Shirov dan aan mijn notatieformulier. En ondanks de subtiele hints in het verslag ('bijna te mooi om waar te zijn', 'bijna ongelooflijke') en mijn commentaar dat de partij mooier was dan in mijn herinnering, was een mythe geboren.

Daags erop regende het op de clubavond felicitaties aan mijn adres over die spetterende combinatie waarmee de zwarte koning richting de witte stelling werd gejaagd en door een toren op g2 matgezet. Zelfs degenen die ik twee weken eerder vertelde over een wat lullig cadeau gekregen stuk, waren van mening dat ik wel een strakke aanvalspartij had gespeeld. Lichtelijk opgelaten hoorde ik van Nirav Christophe dat hij juist tegen Rob Witt een stukoffer had gebracht ("Ik wilde je nadoen, maar het lukt niet"). Ahum, we hebben het over een speler wiens creativiteit tot voorbeeld stemt en die je uit het hoofd de mooiste partijen van het Traxlergambiet kan voorspelen. En die zou mij na willen doen? Na die jaren dat hij met mij in externe teams heeft gespeeld, weet hij toch wel wat ik -niet- kan? En hij heeft die hints tussen de regels door toch wel opgevangen?

Wat te doen? De mythe direct maar ontzenuwen met een publiekelijk It wasn't me op de website? Hmm, waarom eigenlijk? Als heel Caissa gelooft dat Rob Ritzema op 27 september de koning van IM Albert Blees met een magneetcombinatie opbracht, dan zal dat toch ook wel gelden voor Tigran Spaan. De kopman van C6, onze tegenstander in de tweede ronde, en wij zouden 19 oktober vooruitspelen. Wie weet, biedt hij wel binnen 10 zetten remise aan, om bij voorbaat erger te voorkomen, en dat is dan lekker meegenomen want zijn rating is 200 punten hoger dan de mijne. Ik vroeg het Tigran aan de bar, na afloop van een partij waarin de Hero in 20 zetjes als een Zero werd afgeserveerd. Nee, de gedachte kwam niet in hem op; hij had mij immers vorig jaar ook in zijn team.

R. Ritzema (1962) - T. Spaan (2161), 19 oktober 2010

Op het bord naast deze Franse les deed Cas het stukken beter aan bord 4, stond prima tegen Jos van Ommeren maar verloor uiteindelijk in de uitvluggerfase. Erik redde haalde een snelle remise aan 6 tegen Aldo vd Woestijne in elk geval de hatelijke nul van het scorebord. Maar met een 2,5-0,5 achterstand ziet het er niet goed uit voor de onzen. Gelukkig hebben Theodoor en Sander zich lekker warmgespeeld met leuke aanvalspartijen in de SGA-cup. Aanstaande dinsdag worden de resterende 5 partijen van de broedertwist gespeeld.

Nu ik weer van de wolk ben gevallen, is de motivatie om er weer op te klimmen alleen maar groter geworden. Tot eerdaags op Eijgenbrood!

Resteert nog hoe het er werkelijk aan toe ging bij die overwinning op Albert Blees.

R. Ritzema (1962) - A. Blees (2386), 27 september 2010